Ah Nedim,ah!...

Faiz Cebiroğlu

faizce@hotmail.com

Bir arkadaşım  vardı

Nedim.

Antakya

Dursunlu’dan
Göçtüğüm gün

Tanıdım

1981’de

İzmir’de.

Nedim,

Gerçekten nedimdir!

O da Antakya’lı.

Ne Türkçe bilir, ne de İngilizce!

Karmaşık bir Arapçası vardı.

Güzelyalı’da  tanıştık

Karo işçisi olarak,

İzmirde!

Karo işçisi, Nedim

Karolarını döşerdi

Kaçak  inşaatlarda

Gün boyunca

Sessizce.

İnşaatlarda yatar

Ama yatağı yok.

Mutfak ta  nedir bilmez.

Ama karnı tok(!)

Çünkü umudu çok!

Bir gün

Davet etti beni, Nedim

Güzelyalıya.

Yarın akşam,

 Saat 19.00’da

Gel dedi.

Çok ta güzel

Bir menemen yaparım sana.

Gittim.

Elimde bir şişe şarap

Ama Nedim’e baktım

Sanki bir harap!

Ne menemen,

Ne ekmek, ne para..

Ama Karolar döşemiş

Kaçak  inşaatlara…

Nedim, yine

Müteahhitlerin gadrine uğramış

Belki bin kere!

 Nedim, Nedim!...

İşte budur

Kapitalizm, dedim.

Bu işten hayır gelmez

Gel, birlikte dönelim

Antakya’ya.

Nedim

Küstü,  sessizce.

Sabırlıyım Feyyaz, dedi,

Haftaya para alırım

Hem balık yer

Hem de rakı içeriz

İzmir’de,

Güzelyalı’da

Gizlice…

Karo işçisi Nedim,

Müteahhitlerin gadrine uğrayan Nedim.

Yemek nedir bilmez

Ama karnı tok(!)

Çünkü umudu çok!..

Aradan 33 yıl geçmiş.

Dün haberini aldım.

Açlıktan ölmüş, Nedim,

Güzelyalı’da.

Nedimce, sessizce.
Ve İzmir'de.